۱۳۹۰ مهر ۷, پنجشنبه

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید! 
یک روح در همین نزدیکی دارد می سپارد جان.

۱۳۹۰ مهر ۵, سه‌شنبه

چقدر دوست دارم بنویسم. اما کو حالش؟

آهای تریپلین ها. زپام ها. می لی گرم ها بر گردانید به من، چهره آن روزهایمرا!

۱۳۹۰ شهریور ۲۹, سه‌شنبه

دلگیرم بد جور! گریه هم فایده نداره. امروز پشت تلفن کلی گریه کردم! نه تموم شده. خیلی چیزا تموم شده دیگه. باید باور کردددددددد

اگه 2 تا بچه، چه می دونم 3 تا، چه می دونم 10 تا داشته باشیم. چطور بین اونها می شه فرق نذاشت؟ خیلی سخته؟ اصلا مگه می شه فرق گذاشت ..........

پسر کوچولوی من ثبت می کنم که بدونی. برای تولدت فقط یک تلفن داشتی. فراموشت کردن. بهت یاد می دم که تو هم فراموش کنی.........

خیلی دوست دارم اونقدر پول دار بشم که اون آرزویی که از بچه گی توی دلم هست رو پیاده کنم. میشه؟؟؟؟؟؟

۱۳۹۰ شهریور ۲۲, سه‌شنبه

2 روز پیش که فینگیلی زو می بردم مهد. پشت چراغ قرمز که ایستادم. یه نگاه سنگینی رو حس کردم. به طرف چپ نگاه کردم. یه آقای موتور سوار مسن عجیب به من نگاه می کرد. تندی روم رو برگردوندم که حواسم به چراغ باشه. چراغ که سبز شد موتوریه پاشو گذاشت رو گاز و رفت. پلاک موتورش اما حالم رو بدجور منقلب کرد.
A J 420!!!!

چرا از دنیای خیالی و سورءالی بیرون نمی یام؟

دوست دارم اون کتابی رو که مدتهاست بهش فکر می کنم رو زودتر بنویسم. اما نمی دونم چرا دست دست می کنم. فوقش بد می شه دیگه. بنویس جان من!

هنوز یکی از سخت ترین کارهای این روزام بکار بردن فعل گذشته برای توست خواهر گلم. واقعا نمی دونم بکار بردم یا نه؟

بگم تو این چند ماه چند بار آرایش کردم؟ شاید دوبار اونم وقتی که مهمونی رفتم! خیلی راحتتره سلولهای پوستم وقتی هیچ چیزی زوش نیست. و مهمتر اینکه حس خوبی بهم دست می ده. خود خودم هستم!




۱۳۹۰ شهریور ۱۹, شنبه

بودن یا نبودن اصلا مهم نیست

وقتی که تو نباشی ...................

۱۳۹۰ شهریور ۱۷, پنجشنبه

امروز تو بالکن خونه داشتم گلها رو آب می دادم یه آقایی اومد گفت که می خواد یه کامنت به من بده. بعد گفت که بالکن خونت خیلی قشنگه و فیلینگ خوبی می ده به من. بعد گفت که کارش با آشغاله و قدر گل ها رو خیلی خوب می دونه! خیلی هم خوش خنده و شاد بود. حس خوبی به من داد تو این حال و احوال این روزای من که ریده ماله! 

۱۳۹۰ شهریور ۱۶, چهارشنبه

دیشب خواب دیدم تو بالکن خونه نشستم. از حموم در اومده بودم و یه حوله دور سرم پیچیده بودم. رو صندلی لم داده بودم و فکر می کردم. انگاری خودم رو از زاویه چپ نگاه می کردم. نگاهم هی زوم می شد و واید! اما بعضی وقتا که زوم می شد من نبودم دیگه. تصویر اون بود.

خواستم بدوم از آشپزخونه یه چیزی رو واست تعریف کنم. گفتم ایمیل بزنم بگم هستی بهت زنگ بزنم. یهو قلبم ریخت پایین. چه زود می گذره. کلی شکایت داشتم و اتفاق هایی که باید تعریف می کردم. خنده دار هم بودن ها. مثل همون موقع ها که اولش تو غر می زدی. من غر می زدم. فحش می دادیم. از موهای سفیدت می گفتی و .. آخرش یادته همیشه کلی می خندیدیم و من همیشه کلی حس خوب داشتم آخرش. خیلی خوشحالم که همیشه با هم حرف می زدیم. اینجوری نبود که وقتی مریض شدی به یادت افتاده باشم.حست کردم چه قبل و چه بعد بیماری.

گاهی لازمه که یادمون بره کسانی رو که پیش تر ها تو زندگیم.ن بودنو دوستشون داشتیم.
به پسرم دارم یاد می دم که اونم فراموششون کنه! کارم نمی دونم درسته یانه. اما حتی عکسی هم نشونش نمی دم از بعضی ها!

می شه کسی رو دوست داشت بعد مدتها بگذره و حالی نپرسید از اون؟ شاید می شه ...