۱۳۹۰ مرداد ۲۰, پنجشنبه

یادداشت های همین چند روزه.

دیشب: خواب دیدم نشستم و جگر ریش ریشی تو دستمه. پرسیدن ازم این چیه دستت؟ گفتم جیگر خودمه!! حالم خیلی بده هنوز

دیروز قبل از ظهر: رفته بودیم شیکاگو فینگیلی رو هم گذاشته بودیم پیش کسی. تو ایکیا وقتی می خواستم یه سوالی از آقاهه بکنم. نزدیک بود بزنم زیر گریه. طفلی بغضم رو که دید هی می گفت آر یو اوکی؟ !! اومدم گفتم حالم بده الان می زنم زیر گریه. گفت گریه کن خب چه عیبی داره. نمی دونم چرا خیلی جلوی خودمو گرفتم. اما تو دلم مونده یه گریه سیر سیر از ته دل!

دیشب قبل از خواب دیدن!: هر چی به آسمون نگاه کردم ستاره هامو ندیدم. آخرین باری که دیدمشون درد دل کردم باشون کلی. گفتم که چقدر دوست دارم یکی رو و چقدر دوست دارم تندرستی شو بدست بیاره. گفتم حاضرم هر کاری بکنم. دیشب بعد از خیلی سرمو بالا کردم بهتون بگم دیدین چی شد؟ اما ندیدمتون . یا چشمای من کم سو شده یا شما شرمنده!

3 روز پیش: اومدیم خونه جدید. خوشحال نیستم اصلا. فکر می کردم واسه روحیه ام خوب باشه. شاید می تونست باشه اگه اون کبوتره درست روز قبل از جابه جایی تو گلدون اتاق پذیرایی خونه من تخم نزاشته بود! عکس و فیلم دارم کلی ازش. می زارم اینجا بزودی.

همین الان. حال هیچی رو ندارم. خیلی دپرس هستم. اگر برم دکتر بی برو برگرد بستری می شم!

۱۳۹۰ مرداد ۱۴, جمعه

یادداشتهای روزانه
قبل از ظهر:
اگه این روزا بپرسن که از چی بدت می یاد می تونم حداقل 10 تا مورد رو بگم. اگه بپرسن از چی نفرت داری خیلی سریع کلی واستون ردیف می کنم. اگه بگن چی خوشحالت می کنه لال مونی می گیرم اما... یه چند تا چیز هست که می شه گفت شکر که این هست یا دارم!!
بعد از ظهر:
از صبحی اون کبوتر اومده خونه نمی ره بیرون. رفته تو گلدون وسط اسباب اثاثیه نشسته. می رم جلو هی می گم بچه جان برو سر خونه زندگیت، تکون نمی خوره، غذا گذاشتم، نمی خوره، رفتم به زور بندازمش بیرون دستم رو نک زد. هنوز اونجا نشسته. نکنه ناراحته که من دارم از این خونه می رم؟ زبون پرنده ها چیه؟ می خوانم آدرس خونه جدیدو بهش بدم!
شب:
کبوتره همونجاست، هنوز چیزی نخورده، نگرانشم، خواستم به این همسایه خارجی بگم بیاد بندازش بیرون دلم نیومد. حالا شب من باید برم تو حال بخوابم. همسر جان می ترسه جایی که کبوتر هست بخوابه بهونه های عجیب غریب میاره!!

پی نوشت: چه خوبه که می شه اتفاقاتی رو فیلمبرداری کرد و همیشه داشت!!!

۱۳۹۰ مرداد ۶, پنجشنبه

نوشته های روزانه
1. دیروز!!!

هر جا می رفتم آخر خیابون رو دریا می دیدم. اما نمی رسیدم. نزدیک که می شدم یا می پیچیدم بر خلاف اون دریا یا دریایی درکار نبود. اما به محض پیچیدن خیابون روبرو برام باز همون حس رو داشت. انگار که آخرش دریا داشت.
خیلی اینور اونور رفتم اما به هیچ آبی نرسیدم.
شده این روزای من. به جایی نمی رسم!

2. همین الان
عوض شدم. دیگه اجازه نمی دم هر کاری خواستن بکنن یا هر حرفی رو خواستن بزنن. آخرین فرصت رو دادم. از این به بعد بزنین 3 تا می خورین.
از این به بعد اینجا می نویسم. بعد توضیح می دم چرا.

۱۳۹۰ تیر ۲۴, جمعه

این که دیگه تظاهرات و اعتراض و این چیزا نیست که از همه طرف لباس شخصی بریزه . یکی و تا ماشین وایساده و زنان بی پناه رو می گیرن. غیرت مردم کجا رفته. واقعا شما ببینین هر لحظه چند نفر مثلا از میدون ونک رد می شه. 5 درصد اونها هم دست به کار بشن می تونن گشتی ها رو فراری بدن. علت بی تفاوتی مردم چیه؟ ترسه؟ بی غیرتیه؟ بی حالیه؟ هی می گیم ملت ملت. هی می گیم مردم بزرگ و با فرهنگ و متمدن ایران. هی می گیم رژیم ما کثیفه. کو پس اون مردم؟ دختران بالاترینی. مطمین هستم که هر کدوم از ما روزی به روزگاری برای یه بار هم که شده افتادیم دست اینها. حداقلش این بوده که تذکر بی ادبانه و توهین آمیزی بهمون دادن. کدومتون یادتونه که حتی یکی و یکی از این مردم باغیرت و همیشه در صحنه کوچکترین اعتراضی کرده باشه؟
یاد گرفتیم که همه مشکلاتی رو داریم بندازیم سر رژیم. خودمون چه کار کردیم. این بی غیرتی و سیب زمینی وارانه عمل کردن اگر ساپورت کردن رژیم نیست پس چیه اسمش؟ اونوقت می شینیم می گیم این رژیم چرا سرنگون نمی شه. برادر گرامی خواهر گرامی. دوست گرامی. با توام با خودم هستم هر یک از ما بنوعی این حکومت رو داریم حمایت می کنیم.

۱۳۹۰ تیر ۲۱, سه‌شنبه

و خدایی که کمی گمشده است...........

سالهاست می کشند و می دزدند و غارت و تجاوز می کنند به نام تو. در اندورنی چنانند و در بیرونی چنین. به نام تو آبرو می برند و آبرو می سازند. به یاد می آورم سالها پیش می گفتدن که روزی جواب خواهند داد. 30 سال گذشت و به نظر که ایران ویران تر از پیش و مردم خوی و خصلت این هیولا را گرفته اند و به آن خو کرده اند. و خدا سی سالیست که در این سرزمین گمشده است ....

۱۳۹۰ تیر ۱۹, یکشنبه

چرا فرصتی مثل 18 تیر رو به آسونی از دست دادیم؟

در زمانی که اختلاف خامنه ای و احمدی نژاد بالا گرفته. کشورهای منطقه ای یک به یک دیکتاتورهای خود شون رو سرنگون می کنند. همپیمانان شروری مثل حزب الله و سوریه اوضاع مناسبی ندارند، فشار تحریم ها بر جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگریه، موج گرانی و نا امنی بیداد می کنه، چرا ما متحد نبودیم؟

چرا از چندین ماه پیش برای همچین روزی آماده نشدیم؟ چرا انتقادها رو جدی نگرفتیم؟ چرا حتی کارهای بی خطری مثل اسکناس نویسی و تلفن و ... رو جدی نگرفتیم؟ به جای این آمادگی برای همچین روزی می رفتیم تو تاریخ می گشتیم دنبال محکوم کردن طرف مقابلمون و هزار کار ناقابل دیگه.

یه قولی به خودمون بدیم از حالا. انتخابات مجلس رو براشون زهر کنیم. اطلاع رسانی کنیم. نزاریم مردم شرکت کنن، بازیهای الان رو جدی بگیریم که به نظر تماما برای گرم کردن تنور انتخابات مجلسه. رو دست نخوریم.
عیبی نداره اگه اشتباه کردیم. اشتباهاتمون رو قبول کنیم و پذیرای نقد سالم باشیم. با تمام توان روی آگاه کردن مردم عادی و شهرستانها ی کوچک باشیم. هر کدوم از ما می تونه نقش بزرگی در پیروزی داشته باشه. یه کم از حضورمون در دنیای مجازی بکاهیم و ارتباطمون و با کسانی که دسترسی به اینترنت و ماهواره ندارن بیشتر کنیم. ویدیوهای جنایات رژیم رو به دورترین نقاط کشور برسونیم. کاری کنیم کارستون. فکرامون رو رو هم بزاریم ببینیم بهترین روشهای اطلاع رسانی به مردم عادی چیه. ایده ها رو در فضای مجازی بگیم و در دنیای واقعی پیاده کنیم. می تونیم. باور کنیم خودمون رو ...