۱۳۸۹ خرداد ۹, یکشنبه

چقدر نفرت از تو وقت منو می گیره! میشه فراموشش کنم؟

۱۳۸۹ خرداد ۴, سه‌شنبه

امروز دوست دارم یه کم خودمون رو نقد کنم. نگین الان وقتش نیست و ما به نیرو نیاز داریم و ... اگه قراره در ایران اتفاقی بیافته بهتره که پایه رو از اول درست بزاریم. کاری نکنیم که بعدها امروزمون رو انکار کنیم و بگیم ما نبودیم
مدتهاست که در سایت های ایرانی اخبار ضد و نقیضی میاد و میره. یه روز یکیو به فحش می بندیم و کلی حرف بارش می کنیم و فرداش با یه جمله اون خداش می کنیم .
یه روز خمینی میشه پیر خرفت و یه روز کلامش میشه وحی منزل. اگه قراره یه روز رفسنجانی دزد و قاتل و ... باشه و یه روز همه عاشق سینه چاکش بشیم که نمیشه. اگه سایت جنبش سبز یه روزایی بشه کعبه آمال ما و همه خبرهایی که آرزومونه ازش دربیاریم و لینک بدیم و یه روز بشه نفوذی و بگیم از خودشونه و یه چیزیش میشه و ... که درست نیست! اگه علی دایی یه روز اسطوره است و یه روز تسبیح بدست و پاچه خوار و زندگیمون بشه فحش خواهر و مادر به علی دایی و امروز همه دمش گرم و ای ول بهش بگیم نمیشه
اگه قراره این مملکت به جایی برسه باید تکلیفمون رو با خودمون مشخص کنیم. اگه کسی جایی تو جنبش نداره یاد بگیریم که استفاده ابزاری ازش نکنیم. اگه قراره نقد از کسی بشه کاری نکنیم که راه برگشتی برای خودمون نزاریم. بهتره که با نقدی درست و عادلانه باهاش برخورد کنیم . سوء استفاده از اشخاص، حوادث و رویدادها در موارد خاص به اعتبار جنبش لطمه می زنه
بهتره از این به بعد با دید باز انتقاد کنیم و راه رو برای فضایی باز و سالم در آینده باز نگه داریم

۱۳۸۹ اردیبهشت ۳۱, جمعه

و اکنون با اندوه فراوان متاسفانه به این نتیجه رسیدم: خیلی دور خیلیییییییییی ...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۳۰, پنجشنبه

قصّه ورود مادران۳ کوهنورد امریکأیی و باز هم تحقیر زنان!

سالهاست که این رژیم کثیف زن بودن رو تحقیر می‌کنه، سالهاست که در مدرسها و خانوادهها رازهای پنهان کردن زنانه گی رو به ما یاد دادن و ادامه میدن، سالهاست که گفتن ما رو در اون دنیا با دیده شدن یه تار مو با موهامون آویزون می‌کنن، اونها مارو ترسوندن و ترسوندن، اما یواش یواش لازم شد که استفاده دیگه‌ای هم از حجاب بشه، لازم شد برای تحقیر مردانگی حجاب به سر مردها هم کنن. حجابی که سالها نشانهٔ عصمت و عفت بود ناگهان شد نشانهٔ زبونی و ترس، کم کم ترس حکومت از لو‌ رفتن ابزاری بودن حجاب ریخت حالا دیگه چادر باید وسیلهٔ قدرت نمأیشون به همهٔ دنیا بشه، و چه چیزی بهتر از کشوندن ۳ مادر بخت برگشته و حجاب کردن به سر اونها، این بیشرفها دیگه کارو به جأیی رسوندن که مادر بودن رو هم مورد مضحکه قرار میدن، کشوندن این ۳ مادر بی‌چاره امریکأیی به ایران و چادر سر کردن اونها تحقیر تمامی زنان و مادران دنیاست.

کاش دنیا بفهمه و درد و غصهٔ زنان و مادرهای ایران رو به گوش همه برسونه، کاش ... الان بهترین فرصته

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۷, دوشنبه

بازداشت احمد یزدانفر محافظ ارشد میر حسین موسویقطعا کاری فکر شده می باشد که شاید چندین ماه سبک و سنگین شده. سیاستمداران مکار جمهوری اسلامی احتمالا اندیشه های شومی در سر دارند.
دور از ذهن نیست که با عدم همکاری احمد یزدانفر برای اعتراف بر ضد موسوی و از آنجا که به میزان وفاداری او نسبت به موسوی آگاه هستند از حربه تهدید جانی موسوی در پیش روی یزدانفر استفاده کنند و در آخر وی را به خاطر حفظ جان موسوی تسلیم به نشستن بر صندلی اعتراف کنند.
وظیفه ما آگاهی پیش از وقوع حادثه است. فراموش نکنیم هنوز رسانه میلی بر بسیاری از ایرانیان نفود دارد

بیایید تا دیر نشده از هم اکنون چاره ای بیندیشیم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۰, دوشنبه

انگار همین دیروز بود که با خودم کلنجار می رفتم که رای بدم یا نه. راستش اصلا دلم نمی خواست رای بدم. کلی از دوستان با من بحث می کردن که رای بده. و من تا 48 ساعت قبل از آغاز رای گیری هنوز مصمم به رای ندادن بودم. در پایان تصمیم به رای دادن گرفتم. از اونجایی که رای گیری در ایران چند ساعتی بود که آغاز شده بود بعد از رای دادن شروع کردیم با دوستان درباره نتایج بحث کردن . بحث بر سر کروبی بود و موسوی . در خیال هم فکر نمی کردیم که ا.ن بیشتر از 4 میلیون رای بیاره که یکی از دوستان گفت خبرهای خوشی از ایران نمی رسه. باورم نمی شد و فکر کردم شوخی بیش نیست. تا ساعت ها فکر می کردم که نتایج تغییر خواهد کرد. با خودم می گفتم شهرهای بزرگ مونده هنوز و چه خیال خامی بود.گفتند که اعلام شده رای ا.ن بیش از بقیه است. خیلی عصبانی بودم از خودم که رای دادم مخصوصا زمانی که خامنه ای بی شرف از حماسه حضور ما سپاسگزاری کرد. احساس می کردم بدجوری رو دست خوردم. بعد از اون شروع شد تیر اندازیها و کشتن ها زندان ها. فیلمها رو که می دیدم شب کابوس بود که در خواب می دیدم. الان بعد از 1 سال و یک ماه فکر می کنم یکی از بهترین کارهایی که کردم رای دادن بود. هرگز از کاری که کردم احساس ذره ای پشیمانی ندارم و با افتخار می گم که من اونروز رای دادم. می تونم با وجدان راحت فکر کنم که یک قطره خیلی کوچکی از دریای بی کران مردمی بودم که برای تغییر رای دادن. می تونم احساس کنم که سهمی هر چند ناچیز در آینده ایران داشتم. می تونم فریاد بزنم که رای من کو؟ هنوز گا ه گاهی به عکسی که از برگه رایم انداختم می اندازم و احساس غرور می کنم.
ماه سالگردها